Dit is Geluk in Beweging!

Terug naar overzicht
Martijn Hendriks over de Geluk in Beweging Challenge

Ik vind het fascinerend om te zien wat voor een aangepaste fietsen er zijn ontwikkeld. Het staat wat mij betreft symbool voor het doorzettingsvermogen van de berijders. Zij willen koste wat kost blijven bewegen. Op elke manier denkbaar. Wat een doorzettingsvermogen. 

Kamergenoot Erben Wennemars is niet wakker te krijgen. Er zijn inmiddels al drie wekkers afgegaan en in de kamer in de Sint Maartenskliniek waar we slechts een paar uurtje geslapen hebben, zijn alle lampen inmiddels aan. Over een minuut of dertig moeten we op de fiets zitten voor de eerste dag van de Geluk in Beweging Challenge. 

Alles is tot in de puntjes geregeld. Er is een ontbijten alles wat een wielermaag begeert, buiten worden je banden desgewenst tot drie cijfers achter de komma op de juiste spanning gebracht. Aan alles is gedacht en dat is prettig als je de komende drie dagen bijna 900 kilometer moet gaan fietsen. 

Fietsen in het donker is altijd even wennen. Je moet je goed concentreren op het wegdek, want eventuele obstakels zie je pas laat. En als je halverwege in het pelotonnetje rijdt, is het maar de vraag of je voorganger alles heeft gezien. Het liefste rijd ik dus op kop, zo heb je alles in eigen hand. Gelukkig is het praktisch windstil en vliegen de eerste uren voorbij. Rond de klok van acht uur draaien we parkeerplaats van de kliniek in Hoensbroek op. En terwijl Rob nog niet eens zijn schoenen heeft uitgeklikt en zich opmaakt voor allerlei plichtplegingen, geniet ik al van een broodje warm ei en een bak kwark. Verschil moet er zijn. 

Elke dag is onderverdeeld in een etappe of vier, vijf. En bij de start van elke etappe rijden er medewerkers en revalidanten van de kliniek mee. Ik vind het fascinerend om te zien wat voor een aangepaste fietsen er zijn ontwikkeld. Het staat wat mij betreft symbool voor het doorzettingsvermogen van de berijders. Zij willen koste wat kost blijven bewegen. Op elke manier denkbaar. Wat een doorzettingsvermogen. 

De etappe van Eindhoven naar Rotterdam is pittig. We hebben wind tegen en het is niet lekker doorfietsen in dit bebouwde stuk van Nederland. Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun rijdt mee en we praten veel over Italiaanse fietsen. Daar knap je van op. 

Enkele weken voor de start van de Challenge ben ik een beetje teleurgesteld als kopman Rob mij verteld dat ik niet de volledige 1.219 kilometer mag fietsen. Maar na de eerste dag ben ik volledig om. Het is heerlijk om af en toe even een etappe in een ploegleiderswagen te zitten. Beentjes omhoog en af en toe de oogjes dicht. 

Aan mij weer de eer om op de tweede dag in de nacht te starten. We hebben geslapen in het Militair Revalidatiecentrum in Doorn, en over deze wegen heb ik heel veel gereden. Met de wind tegen, maar met goede benen zetten we koers richting Wijk aan Zee. En het gaat voortreffelijk. Met een klein clubje rijden we over kaarsrechte polderwegen, om gelukkig van te worden. 

Ik rij praktisch de hele rit naast Bas. We hebben elkaar jaren eerder in de Tour een keer ontmoet, hij is een goede vriend van Rob en we praten veel over ons leven naast de fiets. Voorbij Haarlem wordt het langzaam licht. We maken nog een korte stop: kopman Rob moet nog even live in de uitzending van RTV Oost. Bij het pondje van IJmuiden missen we net de pont, we arriveren iets later dan gepland in Wijk aan Zee. 

Een paar uur later, in Utrecht, omhels ik mijn vriend Herman. Hij rijdt mee tot diep in Friesland, naar Beetsterzwaag. De wind kan niet beter. Het is bizar om mee te maken maar met snelheden die tegen de 50 km/u gaan, kunnen we nog gewoon met elkaar kletsen. Het is even slikken (en trappen!) als we na de Ketelbrug de wind van de zijkant komt. We rijden in een waaier, iets waar niet iedereen even bedreven in is. Er wordt een beetje gevloekt, maar al gauw ook weer gelachen als we na Urk de wind weer schuin van achteren komt. In Beetsterzwaag worden we verwelkomd met een heuse fanfare. Dat we ook nog moeten dansen, iets waar ik net zo goed in ben als kernfysica, valt me enigszins rauw op m’n dak. Laat mij maar fietsen… 

Op de derde dag zie ik ineens een gigantisch peloton de Holterberg af komen denderen. We rijden over de home turf van Rob en ik denk dat iedereen met een racefiets in dit peloton is aangesloten. Het tempo op kop wordt bepaald door Tom Veelers, Theo de Rooij sluit achterin de rijen. Iedereen is trots op Rob en dat zie je overal aan af. RTV Oost heeft zelfs een motard met een cameraman ingehuurd om deze laatste dag tot in de details vast te leggen. Ik voel me echt een beetje een prof. Alles is zo ontzettend goed geregeld, ik hoef echt alleen maar te trappen en verder niks. 

De dag vliegt voorbij en we zijn bijna weer terug daar waar we drie dagen geleden gestart zijn, in Berg en Dal. Ineens staan er tientallen revalidanten, vrienden van, familie van en anderen die deze Challenge een warm hart toedragen op ons te wachten. De laatste kilometers van deze tocht rijden we in een gigantisch lint over de Nijmeegse dijken. Het zonnetje staat laag aan de hemel, het is onbewolkt en windstil. Ik stop zelden tot nooit om onderweg een foto te nemen, maar dit moment wil ik graag vastleggen. Het is voor mij hét beeld van de afgelopen drie dagen. Tientallen fietsers op evenzoveel verschillende fietsen genieten van het buiten zijn, van het kunnen sporten. Dit is Geluk in Beweging!